Numeri

17 1 TOEN sprak de HEERE tot Mozes, zeggende:

2 Spreek tot de kinderen Israëls en 1neem van hen voor elk vaderlijk huis één staf van al hun 2oversten, naar het huis hunner vaderen, twaalf staven; eens iegelijken naam zult gij schrijven op zijn staf.

3 Doch Aärons naam zult gij schrijven op den staf van Levi; want één staf zal er zijn voor het 3hoofd van het huis hunner vaderen.

4 En gij zult ze wegleggen in de tent der samenkomst, vóór de 4getuigenis, awaarheen Ik 5met ulieden samenkomen zal.

5 En het zal geschieden dat de staf des mans welken Ik zal 6verkoren hebben, zal 7bloeien; en Ik zal stillen de murmureringen van de kinderen Israëls 8tegen Mij, dewelke zij tegen 9ulieden murmureren.

6 Mozes dan sprak tot de kinderen Israëls, en al hun oversten gaven aan hem 10een staf, voor elken overste één staf, naar het huis hunner vaderen, twaalf staven; Aärons staf was ook 11onder hun staven.

7 En Mozes legde deze staven weg voor het 12aangezicht des HEEREN, in de tent der getuigenis.

8 Het geschiedde nu des anderen daags, dat Mozes in de tent der getuigenis inging; en zie, Aärons staf, voor het huis van Levi, bloeide; want hij bracht bloeisel voort en bloesemde bloesem en 13droeg amandelen.

9 Toen bracht Mozes al deze staven 14uit van voor het aangezicht des HEEREN tot al de kinderen Israëls; en zij zagen het en namen elk zijn staf.

10 Toen zeide de HEERE tot Mozes: bBreng den staf van Aäron weder vóór de getuigenis in bewaring, tot een teken voor de 15wederspannige kinderen; alzo zult gij een 16einde maken van hun murmureringen tegen Mij, dat zij niet sterven.

11 En Mozes deed het; gelijk als de HEERE hem geboden had, alzo deed hij.

12 Toen spraken de kinderen Israëls tot Mozes, zeggende: Zie, wij 17geven den geest, wij vergaan, wij allen vergaan.

13 Al wie 18enigszins nadert tot den tabernakel des HEEREN, zal sterven; 19zullen wij dan den geest gevende verdaan worden?